شیر آب سرد را باز می کنم...وضو می گیرم و نفسی از سر آسودگی سر می دهم...آب سرد،روحم را به عطش می اندازد...دوباره و سه باره آب را به صورتم می پاشم و انگار دوباره متولد می شوم...سجاده را پهن می کنم...می خواهم نماز بخوانم...رکعت اول،دوم،سوم و چهارم...با اشتیاق می ایستم...می خواهم دو رکعت نماز هم برای تو بخوانم...برای سلامتی ات برای عشق پاکت و برای وجودت...

اما به یک باره به یاد می آرم که تو مرده ای...دلسرد می شوم،زانوانم سست می شود و بر زمین می نشینم...با حسرت به سجاده نگاه می کنم...تصویر تو چقدر محو و مه آلود است...انگار هر روز که از خواب می خیزم،فراموش می کنم مرگت را...هر روز وضو می گیرم،نماز می خوانم و بعد یادم می افتد که تو دیگر نیستی...

هیچوقت فراموش نمی کنم مردنت در یاد ذهنم،در خاطراتم...هیچگاه عطر نفس هایت را فراموش نمی کنم و عشقی که به ظاهر واقعی می نمود...

چقدر ساده مردی...چه ساده تنهایم گذاشتی....

همانند ققنوس از خاکسرت متولد شدی و ققنوسی دیگر شدی...

تو آن پرنده ی خیال من نبودی...تو آنی که من می پنداشتم نبودی...

تو در گورستان ذهن من خیلی وقت است که گور شده ای...خیلی وقت است که در سوگ تو می گریم...

خیلی وقت است که زانوانم سست می شود و روی زمین می افتم..

حتی دیگر دعایی هم نمی خوانم...چون می دانم تو مرده ای برای همیشه

حتی خدا هم در دنیای دیگر پذیرای تو نیست...چرا که نابود گشته ای!

شمیم حیدری

به سلام ها دل نمی بندم ، از خداحافظی ها غمگین نمی شوم

دیگر عادت کرده ام به تکرار یکنواخت دوری و دوستی خورشید و ماه . . .